"Njerez pa koka"

"Puna e karabushit nuk me zemeroi, vecse me kujtoi eren e qepes. Ka njerez qe, ne vend qe te te thone me perkedheli "Ku je, shpirt", te thone po me perkedheli "Ku je, gomar!" Pas kesaj me bashkebiseduesin duhet te puthesh buze me buze. Nuk ke ç'i ben: nje takimi shqiptaresh u kane mbetur edhe zakone te tilla, ndoshta qe te dallohen mes evropianeve. Keshtu eshte edhe puna jone qe vijme nga fshati: edhe gjysme shekulli te kemi ne qytet, sapo erret, na kujtohet gjumi dhe, ne na ftofshin ne nje banket me gjithe te mirat, na hahet s'na hahet, ne do te shohim se ku eshte buka. Thirrja e te pareve eshte fort e pranishme!"

Gaqo Bushaka

Momente fluturuese

Ky boshllek absent, po me gerryen...
lodhur dhe demtuar, ngadale reduktuar ne asgjesi...

Aie pitié, 'Dieu'.

Nese ti me harron

Dua qe ti te dish nje gje. Ti e di si eshte çeshtja:
nese shikoj henen e kristalte,
degezen e kuqe te vjeshtes se avashte ne dritaren time,
nese prek prane zjarrit te imtin hi
apo trungun e rrudhur te drurit,
gjithçka me shpie tek ti,
sikur gjithçka qe ekziston,
aromat, drita,metalet,
te ishin anije te vogla qe shkojne
drejt ishujve te tu qe me presin.

Sidoqofte, nese pak nga pak s’do me duash me,
s’do te t’dua me, pak nga pak.
Nese papritur me harron,
mos me kerko me,
se do te t’kem harruar.

Nese e konsideron te gjate e te çmendur
eren e flamujve qe kalon permes jetes sime
dhe vendos t’me braktisesh
ne bregun e zemres ku kam rrenjet,
mendo se ne ate dite, ne ate ore,
do ngrej lart krahet e mi
dhe rrenjet e mia do dalin
ne kerkim te tokave te reja.

Por nese çdo dite, çdo mbremje
ndjen qe per mua je shkruar me embelsi te pafundme,
nese çdo dite ngjitet nje lule ne buzet e tua te me kerkoje,
ah e dashura ime, ah e imja,
ne mua gjithe ai zjarr perseritet,
ne mua asgje s’shuhet as nuk harron,
dashuria ime ushqehet me dashurine tende,
e dashur, e derisa ti te jetosh,
do rrije mes kraheve te tu pa dale nga te mite.

Pablo Neruda

Interviste me zotin I.Kadare

Zoti Kadare, më ka bërë përshtypje krahasimi i bashkëshortes suaj, zonjës Elena, në një media shqiptare, se ju dukeshit shpesh nga puna që bëni, si tiranik. Pra, sipas saj të jesh bashkëshorte e një shkrimtari nuk është e lehtë. Jeni vërtet i tillë, pra i vështirë si tip, si natyrë dhe nëse po, pse?

Nuk e di, nëse gruaja ime thotë ashtu, atëherë ashtu jam. Për shkrimtarët, për artistët, për shkencëtarët, thuhet zakonisht ashtu sikurse thotë ime shoqe. Puna e vetmuar të jep përshtypjen, ndjesinë që i jep një kolorit të tillë jetës së shkrimtarit: Një njeri që nuk ka nevojë të konsultohet, të marrë këshilla. Krijimtaria është puna më e vetmuar në botë , krijimtaria letrare është e tillë. Shkrimtari nuk këshillohet me askënd dhe nuk ka nevojë. Më parë ishte të mësojmë nga populli. Të shkojë shkrimtari të pyesë në popull, të mbledhë ca punëtorë dhe të flasë me ata, që të bënte subjektin e një romani. Kështu ka qenë dikur. Të marrë disa mendime nga punëtorët. Dhe unë e kam thënë edhe më parë, pika shkrimtarit që katandiset të mësojë nga populli. Tek ne ka po ashtu, edhe një abuzim me fjalën popull. Populli është ai që është, e dimë dhe e nderojmë të gjithë. Por harrojmë që nga populli dalin gjithë të mirat dhe nga populli dalin edhe të këqijat. Dhe ne kujtojmë se populli pjell vetëm të mirat, por të këqijat janë pjesë e tij po ashtu, nga dalin ato, nga qielli. Populli ka jetën e vet që lidhet me jetën tonë. Populli nuk ka punë me letërsinë, të japë ndihma për letërsinë. Populli mund të japë mendime nëse i pëlqen ose jo. Është lexues, nuk ka të drejtë të ndërhyjë në punët profesionale të shkrimtarit, të muzikantit, piktorit. Nuk ka të drejtë askush. Unë jam shkrimtar dhe nuk mund të ndërhyj tek muzikanti, sepse ai është sferë tjetër. Po ashtu muzikanti nuk ka të drejtë të ndërhyjë tek shkrimtari, apo ky i fundit tek piktori.

Por sa egoist është shkrimtari që për hir të krijimtarisë mbetet shumë larg familjes? Dhe harrove të na sqarosh nëse je tiranik apo jo?

Shkrimtari shpesh mund t’i tregojë bashkëshortes, ose të konsultohet për veprën e vet për kënaqësinë e tij, sikurse çdo njeri ka nevojë t’i tregojë për krijimtarinë e vet. Dhe ajo ka fatin ndonjëherë të dëgjojë e para çfarë thuhet në vepër. Por po ashtu asaj dhe shumë të tjerëve mund t’i krijohet ideja që vetë vetmia e punës krijon idenë e tiranisë. Por çfarë janë tiranët? Tiranët janë karikaturë e një krijuesi artistik si të thuash, qoftë në muzikë, qoftë në letërsi apo në filozofi. Ai quhet tiran, ngjan me këta, por është karikaturë e tyre, në vetminë e tij që ai sundon si tiran, sundon i vetmuar. Ndërsa shkrimtari e ka të natyrshme të punojë i vetmuar. Kështu e do profesioni i tij. Puna letrare është krijuese dhe çdo krijimtari letrare është e vetmuar, është tërësisht individuale. Puna e një drejtuesi shteti është e kundërta. Është institucionale, nuk ka asnjë të drejtë, është e zgjedhur me votë. Prandaj ai kur fillon e shkel, do të bëjë si shkrimtari, si muzikanti dhe ai bëhet një tiran. Në fakt tirani i vërtetë është ky, krijuesi, pra një tiran si të thuash pozitiv. Kurse ai tjetri imiton, bëhet një karikaturë, shkel ligjet gjersa përfundon që t’ia zvarrisin statujën në rrugë. Dhe e kam thënë edhe diku që t’i zvarritet statuja ndonjë shkrimtari nuk është dëgjuar kurrë apo t’i përmbyset statuja një shkrimtari në botë? Unë s’kam dëgjuar kurrë. Kurse tiranët i heqin zvarrë sot.

Në librin dialog me Alen Bosken, ju e quani dashurinë një shemër të rrezikshme të krijimit. Sigurisht ju flisni në raportin mes krijimtarisë dhe dashurisë. Shpesh herë shkrimtarit i duhet të prishë shumë gjëra të shtrenjta për hir të artit, sipas jush. Pra të shkatërrojë edhe një histori dashurie. Ka ndodhur vërtet kjo zoti Kadare?

Kjo është keqkuptuar, mendoj unë. Unë kam thënë një gjë: Në mënyrë intime jam pyetur cilat janë fazat që shkrimtari është më i suksesshëm në të shkruar dhe faza kur ai është më i papërshtatshëm. Dhe kam thënë një gjë që mund të jetë personale. Shkrimtari nuk duhet të shkruajë, qoftë kur është fatkeq, qoftë kur është tepër i lumtur. Pse të dyja të bëjnë mendjelehtë. Duhet të kalojë ajo fazë. Kam bërë humor dhe kam thënë që kur bie në dashuri ti mund të shkruash dhe të kujtosh se po bën gjëra të thella, por ti bën gjëra mendjelehta. Shkrimtari duhet të ketë një klimë, ku pasioni të ketë kaluar, ta kujtoj atë dhe kjo është shumë e dobishme, por assesi kur është në atë fazë kur flasim për dashurinë, për vrullin e parë. Si të thuash, njeriu bëhet mendjelehtë, ndoshta disave ju duket sikur bëhen shumë të mençur. Unë vetë kam bërë njëherë një rrëfim tepër intim për këtë gjë dhe jam i bindur se kështu është. Por nuk jam për atë që të shkatërroj një dashuri, kurrsesi. Letërsia do të kishte lindur e gjitha mbi krimin. Nuk është e vërtetë fare, fare.

Megjithatë në veprat tuaj sikur mungon dashuria e zjarrtë, ajo erotike. Pra, ka më pak intimitet, ka më pak ndjenjë dhe më tepër brishtësi: Thjesht mungojnë femrat. Ka të bëjë kjo me temat që zgjidhni, apo me tipin tuaj, pra i keni ndjenjat më të kursyera?

Jo, kjo s’ka lidhje fare me natyrën time, apo me tipin dhe ndjenjat e mia. Letërsia prandaj është paradoksale. Njerëz që kanë pasur arsye të trishtueshme, sepse iu ka munguar dashuria, shkruajnë shumë për dashurinë. Por qëllon edhe e kundërta. Nuk ka ligje për këtë gjë. Zakonisht kjo s’tregon asgjë. Që nuk e përmend shpesh dashurinë, kjo nuk do të thotë gjë. Përkundrazi, që mund ta përmendësh vetëm atë, kjo do të thotë se ka munguar. Edhe kjo s’mund të jetë qind për qind e vërtetë. Por qëllon që është kështu. Prandaj nuk matet kurrë. Diçka që mungon ose që është e tepërt në vepër, nga ajo çka është në të vërtetë në jetë. Më kritikoni se mungon elementi femër në veprat e mia. Kjo nuk është e vërtetë. Kam personazhe femra shumë. Kam rreth 150 në letërsi. Kam shumë më duket. Mënyra e të shkruarit tim është e tillë që unë jam i prirur nga tablo shpesh të ashpra, epike, që vetvetiu gratë janë më të pakta. Unë nuk kam pasur një mizogjeni, që të kem bezdi ndaj grave, kjo s’është e vërtetë.

Meqë jemi tek femrat, zoti Kadare, a besoni ju në dashurinë e madhe apo në një dashuri të përhershme?

Unë mendoj që po. Gjithmonë ekziston, pavarësisht se njerëzit për t’u hequr modernë thonë që ne tani dashurojmë ndryshe. Ato janë për mua vetëm poza që marrin njerëzit. Të vuash nga dashuria, ta përjetosh në mënyrë dramatike tregon që je njeri superior. Por për fat të keq sot, gjoja “njerëzit e fortë” janë ata që s’preken nga dashuria. Të mburresh që nuk më prek dashuria, do të thotë të mburresh që je njeri i varfër. Do të thotë që s’ke njohur njeri të përshtatshëm, ke njohur burra kot, ke njohur gra kot. Që të dyja palët janë të paaftë që të provojnë këtë ndjenjë. Dashuria është e nevojshme, absolutisht në çdo kohë dhe është e pranishme në çdo kohë. Dashuria është kudo, nuk zhduket nga jeta njerëzore, pavarësisht nga modifikimet që mund të duket sikur ajo ka pësuar. Dashuria në fakt mbetet ashtu siç ka qenë.

Ju çfarë vlerësoni tek një femër dhe çfarë ju duket interesant tek ajo,zoti Kadare?

Mua më pëlqen feminiliteti, atë e vlerësoj shumë. Tani është ngatërruar shumë shija për femrën. Disa i duan femrat me personalitet të fortë ose femra aktiviste. Femra mund t’i ketë të gjitha këto sikurse edhe burri, e zonja, e talentuar, aktiviste, etj., por në radhë të parë natyra e ka bërë që femra të mbetet femër në të gjitha kushtet e tjera. Ajo mund të jetë femër, mund të drejtojë një shtet dhe të jetë përsëri femër, thjesht të jetë e dashuruar dhe përsëri të mbetet po femër. Nuk është ndonjë kusht meqë ajo loz një rol në jetë, ose meqë ne e çmojmë shumë më tepër, prandaj duhet të fillojë të ndryshojë natyrën e saj dhe të bëhet pakëz mashkull. Ky është një budallallëk. Ajo mund të jetë pranë të gjitha niveleve të jetës në të gjitha vlerësimet e jetës, por ajo duhet të mbetet femër përsëri. Dhe po humbi feminilitetin më duket se nuk i vlejnë shumë ato tjerat që ka fituar. Është mëkat i madh, që ajo ta këmbejë atë me diçka tjetër. Është gjynah, siç thotë populli.

A urreni zoti Kadare?

Nuk e di. Çfarë quhet urrejtje në këtë rast? Si çdo njeri, unë mund të zemërohem, mund të kem gjëra që nuk i fal. Ka gjëra që i fal, por ka disa gjëra që nuk falen në jetë. Kjo nuk është urrejtje. Kjo është tjetër gjë. Kur kapërcehen disa limite në jetën njerëzore, pra kur kapërcehen disa kufij, nuk jam një i krishterë i mirë.

Ju jeni penduar për diçka në jetë?

Jeta ka plot raste pendimi. Pra, një gjë e tillë është e pranishme në jetën njerëzore, është normale. Nuk ka njeri në botë që nuk është penduar, që t’i rikthehet një gjëje që dikur nuk e ka bërë mirë. Por unë mendoj se nuk ia vlen të merresh me një gjë të tillë. Kështu është jeta njerëzore. Të thuash që s’jam penduar për asgjë do të thotë që ti s’ke jetuar. Të thuash që je penduar duhet vërtet që të jesh penduar për diçka. Unë kam kryer gjënë themelore në jetën time. Kam mbetur shkrimtar, kur atëherë ishte shumë vështirë të ishe shkrimtar, në periudhën më të zezë për letërsinë dhe kështu që tek mua s’ka vend fjala pendim për asgjë. Unë kam kryer gjënë themelore që kam dashur në jetën time, e kam realizuar atë.

Zoti Kadare, a keni menduar ndonjëherë për vdekjen, ai i trembeni asaj ?

Jo dhe aq..., jo. Një krijues, zakonisht normal, është të mos i trembet vdekjes, sepse vepra e mëson të mësohet me vdekjen. Vetë krijimi e mëson që të mësohet me atë. Ai shkruan për kohën që është gjallë do ose s’do. Ai shkruan edhe për kohën që nuk do të jetë. Do ose s’do. Vetë mjeshtëria e letërsisë është e tillë. Letërsia e mirë jeton, jeton gjatë. Po të jetë shkrimtari i mirë do të vazhdojë disa dhjetëra vjet më vonë. Po të jetë shkrimtar shumë i mirë do të vazhdojë akoma më tepër. Dhe po të jetë i jashtëzakonshëm mund të vazhdojë edhe me shekuj. Në ndërgjegjen e çdo shkrimtari kjo është e depozituar. Ekziston në mënyrë instiktive, siç janë të gjitha ndjesitë e tjera, prandaj ai mësohet me këtë gjë, që ai do të jetë i pranishëm në disa kohë. Pra ç’janë këto kohë? Është vdekja.
Gusht 2008-Paris

Burimi: Panorama

Zjarr nen shkronjat e Federico Garcia Lorka

Dëshirë

Vetëm zemra jote e zjarrtë,
Dhe asgjë më.

Parajsa ime një fushim
Pa bilbila
Dhe lira,
Me një lumë ujpakë
Dhe një burim.

Pa shpimet e erës
Përmbi degë,
As yllin që do
Të bjerë gjeth.

Një dritë e pamatë
Që ishte
Me ndriçuese
Se tjetra,
Dhe një fushim
Yjësish të thyera.

Një prehje e qartë
Dhe atje puthjet tona,
Tingujt zanorë
Të jehonës,
Përhapen aq larg.

Dhe zemra jote e zjarrtë
Asgjë më.

Perkthyer nga D.D*

Nje histori dashurie si gjithe te tjerat ...apo jo?!

Princesha e argjendte kalonte ditet e saja ne qetesi, duke kercyer me damat e nderit nen syte admirues te spektatoreve derisa nje dite...



...takoi rastesisht princin e saje gri. Oh, ai, i bukur, fuqiplote dhe... AQ indiferent!! Nuk kishte sy per asnjeren, mbreteria e tije ishte dashuria e tije e vetme.



Bota saje dikur aq e qete iu permbys, ai ishte mendimi i vetem me te cilin ajo zbardhte dhe ngryste ditet e saja. Zemra dalengadale po i plaste...



...derikur nje dite ai vuri re hiret e saja magjepese. Nuk kishte sesi mos t'a ftonte te kercenin...


...dhe qe nga ajo dite jetuan te lumtur pergjithmone :-)




* Fotot jane te shkrepura ne nje nga qytetet e medha te vendit ku banoj; vendosem me miq sot te bridhnim ne nje qytet tjeter nga ai ku banoj, ja dhe rezultati:-P

Kthim

Kthehem ne mendimet e mija me te mekura te gjej pergjigjet e vetes. Teper vone. Ato mbyllin krahet ne shenje proteste dhe buzeqeshin ne qetesi. Nuk rrezikojne më me mua. Ato dine shume por s'tregojne gje.
Nata e sotme eshte premtuese, premton erresire.Serish. Qiriu i fundit po shuhet. Pritja eshte i vetmi opcion.

Le scaphandre et le papillon

Fjalet e tua,
rrjedhje e pafund e nje plage kancerogjene,
tranzicion i ngadalte ne nje kore te pavlere,
qe bie, duke lene mbrapa vetem nje shenje te mpire.

Qiriu

Erresira vjen serish
e ndersa qiriri i fundit shkrin dyllin e tije
i shoqeruar nga frymemarrjet asfiksuese ,
mua s'me ngel gje tjeter vecse
te pres ne nje heshtje te mekur...

Disgrace-J.M.Coetzee

*Mbreme kalova naten duke lexuar kete liber qe me kishte dhuruar nje mik i imi. Kam perkthyer nje fragment.Libri eshte poashtu fitues i The 1999 Booker Prize.


Per nje mashkull te moshes te tije, 52 vjeç, i divorcuar, ai i ka, sipas mendjes te tije, zgjedhur goxha mire problemet e seksit. Cdo te enjte mbasdite ai shkon ne Green Point. Fiks ne oren 14:00 ai i bie ziles te hyrjes ne Windsor Mansions, thote emrin e tije, dhe hyn brenda.Ne deren No.133 Soraya e pret ne dere. Ai futet direkt ne dhomen e gjumit, e cila ka nje arome te kendeshme dhe eshte e ndricuar lehte, dhe zhvishet. Soraya del nga banjoja, rreshqet rroben e saje nga trupi, gjarperohet ne krevat."Te kam munguar?"e pyet ajo."Me mungon perhere"., i pergjigjet ai. Ai i perkedhel trupin e saje cokollate-mjalte, i pashenuar nga dielli; ai e shpin, i puth gjoksin; ato bejne dashuri.

Soraya eshte e gjate, e dobet, me floke te zinj,sy te ujosur. Teknikisht mund te ishte i ati; por pastaj, teknikisht, nje njeri mund te behet baba qe 12 vjeç. Ajo ka qene pjese e librave te tije per me teper se nje vit; ai i permbush deshirat e tija. Ne shkretetiren e javore dita e enjte eshte kthyer ne oazin e luxe et volupté.
Ne krevat ajo nuk e tepron me ekspresivitetin emocional. Ajo ka nje karakter te qete, te qete dhe te zbutur. Ne opinionet e saja te pergjitheshme ajo eshte cuditerisht shume moraliste. Ofendohet kur turistet dalin topless ne plazhe publike; ajo eshte e mendimit qe vagabondet duhet te kapen dhe te detyrohen te pastrojne rruget. Sesi ajo pajton opinionet e saja me "biznesin" nuk e pyet. Sepse ai perjeton kenaqesi nga ajo, sepse kenaqesia e tije eshte e padeshtueshme, atij i eshte rritur nje ndjenje kenaqesie gradualisht per te. Deri ne njefare pike ai mendon qe kjo ndjenje eshte reciproke.Ngrohtesia mund te mos jete dashuri, per te pakten jane kusherinj. Duke pare fillimin jo-premtues, ata kane qene me fat, ata te dy: ai qe ka gjetur ate, ajo qe ka gjetur ate.
Ndjenjat e tija jane, ai eshte koshiente per kete, te mjaftueshme. Sidoqofte ai nuk pushon se shtrenguari ato ndjenja.
Per nje takim 90 minutesh ai i paguan R400, shume nga e cila gjysma i shkon Eskortes Diskrete. Gjynah qe Eskorta Diskrete mban aq shume para per vete. Por ato pronesojne No.113 dhe apartamentet e tjera ne Windsor Mansion, ne njefare kuptimi ato pronesojne dhe Soraya, kete pjese te sajen, kete funksion.
(...)

Ai eshte duke u kthyer ne shtepi te premten ne darke, duke marre rrugen e gjate neper kopeshtet e universitetit te vjeter, kur ven re nje nga studentet e tija. Quhet Melanie Isaacs, nga kursi i tije i Romantikes. Jo studentja e tije me e mire por as me e keqja: e zgjuar aq sa mjafton, por e pa-aplikuar.

(...) Ai e prek ate serish.' Po te ftoj te besh dicka te pashpirte' ai i thote,'Qendro.Po te ftoj te kalosh naten me mua.'
Ajo e shikon me syte mbi kupen e kafese.'Pse?'
'Sepse e ke detyrim.'
'Pse do duhej?'
'Pse?Sepse bukuria e nje femre s'i perket vetem asaj. Eshte pjese e bollekut qe ajo sjell ne kete bote. Ajo ka detyre t'a ndaje me te tjere.'
Dora e tije vazhdon te jete ne faqen e saje. Ajo nuk largohet, por as nuk aprovon.
'Po sikur ajo te ishte duke e ndare ate bukuri?' Ne zerin e saje ka gjurme mungese fryme. Eksituese, perhere, qe t'i vardisesh: eksituese, kenaqese.
'Atehere do duhej t'a shperndante ne nje territor me te gjere'.

(...)
Ai e merr ne pjesen e prapme te shtepise. Ne dyshemet e dhomes te ndenjes, pergjate zhurmes te shiut qe perplaset per xhamat e dritareve, ai i ben dashuri. Trupi i saje eshte i qarte, i thjeshte, ne menyren e tije perfekt; edhepse ajo eshte pasive pergjate aktit, atij i duket i kenaqshem akti, aq i kenaqshem qe ne klimaksin e tije perfundon ne nje gjysem humbje ndjenjash.
Kur ai zgjohet shiu ka pushuar. Vajza eshte nen trupin e tije, syte e saje te mbyllur, duart mbi koken e saje, nje ngrysje e lehte ne fytyre. Duart e tija jane nen trikon e saje, ne gjoks. Corapet e saja dhe mbathjet jane ne nje grumbull mbi dysheme: pantallonat e tija jane perreth kyçeve. Mbas stuhise, mendon ai: direkt ne George Grosz.
(...)
'Professor Lurie? Kemi folur ne telefon bashke. Jam Isaacs.'
'Po. Si jeni?Shkojme ne zyren time?'
'S'do jete e nevojshme'(...)
' Ne ju besojme femijet tone ne duart tuaja njerez. Nese s'mund te besojme universitetin, ke mund te besojme atehere? S'kemi menduar ndonjehere qe po conim vajzen tone ne nje fole viperash. Jo, profesor Lurie, ju mund te jeni i larte dhe i plotfuqishem dhe mund te keni shume lloje gradash, por ne vendin tuaj do kisha turp nga vetja, keshtu qe Zot ndihmome. Nese gabohem ne ate cfare mendoj, tani eshte mundesia juaj t'a thoni, por s'besoj qe gabohem, mund t'a shoh ne fytyren tuaj.'

Robert Burns

*Perkthimi nga D.D.

Lamtumirë për Elizën

Nga ty, Eliza, duhet të iki
dhe nga bregu im amtar;
fati mizor mes nesh ngriti
oshëtimën e oqeanit të paanë:
Por oqeanet e paanë, që gjërë oshëtijnë,
mes dashurisë dhe meje,
kurrë, kurrë nuk mund të ndajnë
zemrën dhe shpirtin tim prej teje.

Lamtumirë, lamtumirë, e shtrenjtë Elizë,
vasha ime e adhuruar!
Në veshin tim një parandjenjë bën zë,
ne ndahemi, më, për të mos u takuar!
Por rrahja e fundit që del nga zemra,
Kur Vdekja pranë rri fitimtare,-
Ajo rrahje, Eliza, është tëndja,
tëndja dhe fryma e fundit fare!

LAMTUMIRE

E dashur, leri oret e ndarjes te pikojne vetmine mbi ne,
le te numerojme castet e humbura te vetem
dhe shpirtrat le ta kuptojne nese gjeten
tek njeri-tjetri ndonjehere strehe...

...Pra, le te endet dhimbja ne shpirtrat tane egoist,
le te thyhet amalgami i fundit qe na bashkon !
Ti mos qesh kur te me shohesh duke qare si femije
sepse dashuria e patrembur burrerine e rrezon !

Lamtumire...lamtumire e dashur
tani pas po shkoj te numeroj oret e lumtura bashke,
po shkoj te numeroj puthjet e permalluara
kohen time askush nuk do ta vras !

Vec ca puthje do vjedh per buzet e deshperuara
...Sigurisht ti ne nje zjarr tjeter je duke u ngrohur
ne nje zjarr perkedhelish qe trupin ta ftoh
por gjithsesi une te fal, te fal kur ti mizorisht vetveten lendon

Heshtja le ti thyeje dyert e harrimit
qe kujtimet me ty mos ti harroj asnjehere...
Me uisky le te dehem ta pi vetmin e gjate
Te cirrem, te uleras, te mallkoj.....Lamtumire prape...


TI ME KE BRAKTISUR XHENI
Ti me ke braktisur Xheni,
ti me ke braktisur.
Pergjithmone braktisur Xheni
pergjithmone braktisur.

Me ke tallur shume djale
Mendjen ma ke prishur...
Thoshe"gjer ne varr" me fjale Xheni,
Po me ke braktisur.

Bashke ne me s'do jemi Xheni
Bashke ne me s'do jemi !
Asnjehere ne jete Xheni,
Bashke ne me s'do jemi !

Vrap ju mortje me rrembeni
dhe te fle perjete...
shpejt ju engjej me merrni
ti mbyll syte e shkrete,
Xheni ti mbyll syte e shkrete....




Para ndarjes

Po shkoj,Eliza ne mergim,
se vendi nuk me mban,
dhe fatin tend,dhe fatin tim,
i ndan nje oqean.


E rende ndarja sa nje mal,
nje mal qe nuk ka shok!
Po s'ndahen zemrat mbushur mall,
kur jane shkrire tok!


Ne vendin tim e lumtur mbeç,
thesari im,thesar!
Me vjen nje ze nga larg ne vesh
ti s'kthehesh o qyqar!


Shtrengimi i dores sate vjen,
me mua ne udhetim,
trokitja e zemres sime ngel
me ty ne vendin tim!


Mbishkrim drejtuar një artisti

I dashur_____, po të jap ca këshilla,
pa dashur që të bëj të keqin:
ti s'duhet të pikturosh më ëngjëllusha
por provo dhe pikturo dreqin.

Ti pikturosh Ëngjëllit gudulisjen boshe,
me Nick-un*, rrezik ka pak fare:
do vizatosh kollaj një fytyrë gjatoshe,
por jo dhe aq të papame.

*Nick - Djalli

Auguste Rodin

Fugit amor

Puthja

Danaid
















Caryatid

Qe ti je gomar kjo eshte dicka qe duket (Ahmeti)

Fytyre e bukur dikur,tani stigmatike,
ne gjurmet e tua gjej vrasjen qe te kane bere,
ne grate qe i humbe,qe i braktise,a shpetuan duke ikur prej teje,
per mbetur gjalle diku
ne lemoshe ndjenje.
Fytyre e bukur dhe sot,me gjithe prishjen,dyshimin,
dekompozimin,
trup qe zvarrisesh e birresh ne toke te mallkuar.
Mase vigane dhe e deshperuar njekohesisht.
Nje vath ne vesh-dic ja nxit kotesise kuptimin.
Cdo dite humb dicka nga cilesia e yllit,
vdiresh ne rere.
Cdo nate fiton dicka nga pamortesia e vdekjes.
Oh,tani qe po shuhesh,ndersa vazhdon akoma te shuhesh
vervit ne ajer tentakula te tmerrshme vetmie te shthurur
me lak fshikullues kap,terheq e shtrengon,
roberon
me buzet sterile,trupin e pandjeshem.
Shepsh kam rene ne gjurmet e bjerrrjes sate,shfrimit
menyres se terthorte te shfaqjes,helmimit,
fshehjes,sofizmit,lekundjes,se paqenes,
asaj paqendrueshmerie qe nuk ngre dot baze.
Ndjenja luksoze,ne esence shkaterruese,
gerryejne si macet gjire grash te lena.
Rrugehumbur i bukur qe vazhdon te humbesh,
qe di te sillesh por qe etika s'ta permush dot shpirtin.
Jam jotja,me ke,gjithmone me ke pasur,
mbeshtetje,fryme,shteg ne rruge pa krye,
Por ti s'e kupton,ngaqe je gomar,
dhe ky eshte shkaku
qe une te dua tmerresisht.

Kendi i D. serish(Zhgenjim, Braktisje, Mungese,Pritje)

ZHGËNJIM
Kush fjalës "të gënjyer",
I vuri një "zh" përpara?
Kush plumbit të zjarrtë
I vuri majën e artë?
Kush u përcoll i pari
Me këtë dhimbje varri?
Kush mbeti pa mësuar
Nga kjo nëmë e mallkuar?
Kush s'u zhgënjye?
Kush?
Përgjigje s'marr.
E di, s'jam i zhgënjyeri i parë.

BRAKTISJE
Një ëndërr veç të tjerash
Më shfaqet çdo agim.
E bardhë, e brishtë, e afërt,
E qeshur trëndafil.
E thjeshtë, e ngatëruar,
E artë e praruar,
Si dritëz nis ndriçon...
Unë vrapin marr drejt saj
Ajo nga yjet më vështron.
Me mund,
Nga pas,
E ndjek në fluturim,
Në një fluturim pamabarim.

Mbeta mes ëndrrash i shastisur,
Renda mes yjesh
Si hamshor i hasdisur,
Por më kot,
Dhe sytë m'u mbushën me lot,
Me lotë që të gjitha i gryen në letër,
Shtojzavallë e pikëllim.

Ato që më tha me sytë e saj të trishtuar:
"Unë ëndrra jote
Jam realiteti i një tjetri,
O ëndërrimtari djalë."
E grisa letrën në heshtje,
Mes hidhërimit,
Dhe ëndrra iku u tret mes agimit.


Më mungon
Sa herë më mungon e ku të të gjej s'di,
Unë zgavër bëhem, unë vdes nga brenda,
Por jo e dashur, për këtë nuk ke faj ti,
As rrahjet e zemrës gjithnjë e më të rënda.

Më do e të dua deri në marrëzi,
Ti sheh nga unë, unë tek ty renda,
Më buzëqesh e dashur me çiltërsi,
Por dije se deri në tmerr u tremba.

Drita e syve të ty në sytë e mi,
Të betohem më është më e shtrenjta,
Gjithçka tek ty e dashur është mrekulli,
Që unë e kam pak orë, pastaj-ëndrra.

E di, një ditë do më zhduket kjo mërzi,
Nuk të harroj, në vete do ndrydh plot ndjenja,
Më fal për gjithë ato vështirësi,
Por pa ty në mëndje një hap nuk bëja.

"Të dua shumë", më thuaj me fshehtësi,
Pranë teje pranverë më çel zemra,
Por ngatëruar është kjo botë me djallëzi,
Që kur bashkë mos jemi të vdes nga brenda.


E PRES
E ndiej si nëna fëmijën e saj, erdhi Pranvera!
Malit plak, festja e bardhë e borës mbi sy i ra,
E mullarët mbetën përdhe si mollë të kafshuara;
Me tinguj të ëmbël, ngjyra të çelura u mbush natyra.

Si grahmat e fundit le të ikë Pranvera,
Se njëra që shpirti ma di sa e doja pa shpresë më la,
Njëlloj si manushaqen e brishtë kur e mbyt vapa,
Dhe ndonse shumë thonë "po", të ketë vërtet të tjera?

E di si akujt e shkrirë, përsëri do vijë Pranvera,
Syri të shohë atë që s'guxoi e kurrë se pa:
Lotin e hidhur që tok me vesën mbi zambak u tha,
Kur përhumbshëm mallin, burbuqet ledhatonte era.

Atehere kur iu kendohet vajzave ...

* Dhe Bruno, jo zemra, as mos e provo te me komentosh varesen e floririt :-P

Dy vjet qe u deshtem bashke
du me i kujtu
dashnine qe kemi pase
mos me e harru
(...)
Hoplaaaaa :-)

">

Si zane mali, trupin si selvi,
synin zjarr e ke, buzen si qershi,
hajt mi dhe flake mallit tim,
trendafil e mbulum me veze
ne kete nate pa agim
puthjen tane po pres
ne prehrin tim s'ke pikllim
do t'shkrihem n'dashuri
eja t'pres me padurim
te jetojme sa jemi t'rinj


">

Demokracia dhe reprezantimi politik

*Analiza e meposhtme eshte perpiluar nga une per qellime didaktike. Ky eshte vetem nje fragment i nje dispence prej me teper se 500 f.
Lajmet e sotme me Z. Berisha ne krye, me bene te ktheja koken mbrapa ne ate qe vertete demokracia duhet te ishte.

(...)
Distancat pushtetare ose delegimi i sovrenitetit nga populli nuk kufizohet tek zgjedhja e deputeteve. Dhe ata delegojne ne qeveri, e cila pastaj delegojne ne administrate. Delegimi i sovrenitetit te nje shteti absrakt ne deputete konkrete eshte i pashmangshem ne nje sistem te madh demokratik dhe eshte rezultati i ndarjes te detyrave te ndryshme, nga specializimi tek rolet e veçanta dhe pozitat e politikaneve te cilet zgjidhen nga populli per qartesimin e çeshtjeve politike. Nje distance e konsiderueshme mes te zgjedhurve dhe zgjedhezve eshte e nevojeshme, pjese inherente e sistemeve demokratike dhe teorikisht nuk duhet te jete diçka problematike. Por, ne momentin qe ajo distance zmadhohet teper mund te flitet ne terma negative. Ne ate moment, distanca kthehet ne nje hendek, i cili asociohet me nje rrezik te pakalueshem, pra ajo qe ishte natyrale kthehet ne nje fenomen patologjik.

Atehere mund te behet fjale per mosbesim, nje mungese legjitimiteti i sistemit politik.Ne shume sisteme demokratike ky fenomen perkthehet ne nje perqindje te ulet pjesemarrjeje ne zgjedhje. Ne shume sisteme demokratike Perendimore( analiza eshte bere per studente Perendimore, pra jo per studente shqipetare), ketu perfshire dhe tonin, ku pjesemarrja ne zgjedhje eshte e detyruar, ky “rebelim” shfaqet ne votat blanco ose votat proteste. Shpesh rezultati i partive te ekstremit te majte, shihet si nje indikator i mases se distances mes civileve dhe permasave te mundeshme qe ajo distance mund te kete fituar. Por c'behet ne rast humbjeje te votebesimit te popullit? Shpesh politikanet dalin ne shesh me slogane te tipit KRP(Kulture e Re Politike), ose slogane te tjera te cilet mbeshteten ne rregulla te ndryshme sociale. Baseline e masave te fundit eshte dhenia popullit e nje pjesemarrjeje me te madhe ne vendimet qeveritare psh. Referendume ose nje impakt me i madh ne lidhje me seleksionimin e personelit politik. Keto masa shihen si nje perforcues demokratik. Shpesh keto masa te marrura kane lidhje direkte me organizimin e zgjedhjeve, nje kusht i pamjaftueshem por i nevojshem ne sistemet demokratike. E ashtu siç Joseph Schumpeter shkroi ne “Capitalism, socialism and democracy(1942), demokracia vazhdon te ngele nje pakt institucional tek e cila public office zgjidhen nepermjet votave te popullit. Serish sipas Schumpeter demokraci do thote vetem qe populli ka te drejte te refuzoje ose pranoje njerezit qe duan t'i qeverisin, e me kete eshte e kote te permend qe Z. Schumpeter dha nje nga perkufizimet me te njohura(proceduriale)te demokracise.

Per Schumpeter demokracia s'eshte gje tjeter pervec se nje metode qe çon ne zgjedhje. Zgjedhje te cilat ne cdo rast jane te nevojeshme ne nje sistem demokratik, por sistemi qeveritar eshte shume me i gjere se kaq. Dhe mbas zgjedhjeve duhet qe respekti per demos kratein te jete central. Demokracia eshte nje vlere politike dhe nje qendrim politik, mbi te cilen qendron teknika e organizimit pushtetar si dhe vendimmarrjes.

(...)

The hotel room story...-nga C.O.B.

The hotel room story...

Dhoma nr...11
brave...
celesi ne brave...
dore qe dridhet...
padurim..
pengim...
qeshje...
nenqeshje..
buzeqeshje...
hargalisje...
kush te hyje i pari...
hmmmm...
ladies first...
gudulisje...
perqafim...
prit te mbyll deren...
tundim...
puthje e gjate...
perseri perqafim...
mmhhhhhhhhh...
puthje e zjarrte...
e laget...
e bute...
e thelle...
e embel...
perseri padurim...
te hahet...?
hame pastaj...eja...
prit...
telefoni...
dy pica please...
lart ne dhome...
mos u zhvish...
oh harrova...edhe dy birra...
me zhvish....
prit...
trokitje ne dere...
dy pica dhe nje kamarier...
le dy birra...
bakshishin merr...
oh god...jemi vetem...
me ne fund...
mmmhhhhh....shpirt...
zemer...
pa ty....
me ty...
te ty...
per ty...
nga ty...
te dy...
aty...
aty...
zjarr dhe hi...
djersitje...
renkim...
prekje...
kafshim...
dhimbje...
lehtesim...
carcafe mbi shtrat...
llampadar i gjate...
jepi...
vazhdo...
oh no...
pak pushim...
eja..shtrihu...
ver koken te gjiri im...
mmhhhh...me pelqen..
te pelqej vertete...?
eshte mrekulli...
e di..e di...
prit...nje cigare...
dua perseri...
aty...
aty...
perseri zjarr...
perseri hi...
perseri une...
perseri ti...
.................
vape...shume vape..
jo e dashur...
eshte..nxehtesi...
jo i dashur...
eshte...je ti...
eja ne dush...
ujerrjedhje neper gjinj...
sa leshator je...
nga prinder arinj...
dhe ti felini im...
sa mire qe s'gjuan minj...
hahahahaaaaa...
pllaq...plluq...
muahhhh...muahhhh...
peshqir...pasqyre...
perseri perqafim...
eja shpirti im...
jemi vone...
eshte vone...
do bejme shetitjen e premtuar
neper muzgun tone te vjeter ?
...............................
Oh sa keq shpirt...
sot muzgu paska ikur...
...............................
e presim heren tjeter...

Anouk-Modern world

Sot ne mengjes u zgjova totalisht e rilindur, e perpire nga nje vale lumturie...e ndersa iPod-i im po me bente shoqeri me Anouk gjate jogging, s'mund te mos ndihesha e lumtur: arrita ate qe doja, dhe me siguri s'behet fjale per kengen e fundit te Anouk apo radhes tj. te jogging.
And yeah, I can buy off your guilt with toys & candy, boy!


">

Crazy way to get ur kicks
They shoot the silicone in ur lips
If your figure makes u sad
They suck the fat right of ur back

Make up ur mind about ur tits girls
They can puff em up so no bra will fit girls
Theres only one thing they cant fix
No I wont let u be mislead
And that's the hole in ur head
Cant do nothing about that

hell hell modern world
hell hell to all u boys and girls
hell hell hell the colour green
hell hell to what ive seen
hell hell hell this modern world

you tell her that she's beautiful
and put her on a pedestal
but as u cook a triplex
Imagination kicks in

The more u think about sex boys
With someone else the better it gets boys
U have a purpose in ur life
Besides cheating on the wife
For fuck sake show some sense

hell hell modern world
hell hell to all u boys and girls
hell hell hell the colour green
hell hell to what ive seen
hell hell hell this modern world

yeah yeah yeah yeahh 2x

these days adoption is a hot thing
u can get a child for nearly nothing
you take them home to a nanny
buy off ur guilt with toys and candy
but all the money that u work for girls
cant compare it to love boys

theres only one thing they cant fix
No I wont let u be mislead
And that's the hole in ur head
Cant do nothing about that
hell hell modern world
hell hell to all u boys and girls
hell hell hell the colour green
hell hell to what ive seen
hell hell hell this modern world

ahhh
yeah yeah yeah yeahhh

PS. Ne pritje te nje koncerti tjeter te Anouk, sikur 4 te tjeret s'kane mjaftuar por...kur behet fjale per Anouk, nje nga kengetaret e mija te preferuara, cdogje falet.

Lamtumire-Hil Mosi

S'të ardhi pak liksh, "lamtumir" kur më the?!
S'vajtove ti ndofta atë çast që më le?!
Shpirti im se sa më le në mallëngjim!
M'u largove e ike lark atje në mërgim!

Fort lark ti ke ikur, fort lark po jeton,
Kto pyje këto male ti më s'i kujton?!
I harrove tinë të tëra ndofta sot?
S'i kujton si kundër i kujtonje një mot?

Do te me kujtosh- Dritero Agolli

Unë do shkruaj një libër me vjersha
Dhe ti do ta lexosh si relikë
Dhe duke qëruar patate të ardhura nga vjeshta
Gishtin do presësh me thikë.
Duke vënë gishtin në gojë,
Mua do më kujtosh në kuzhinë
Dhe do të thuash para dollapit të lyer me boje
Për pak e harrova ditëzinë!

Jiminez

* perkthyer nga D.

Ti hoqa petalet si një trëndafili

Ti hoqa petalet si një trëndafili,
për të parë shpirtin tënd,
por nuk e pashë.

Por gjithçka perreth:
vijëqiellat e tokave dhe deteve,
të gjitha, bile dhe pafundësia,
u mbush me një aromë
të papërshkrueshme dhe jetësore.

XII-James Joyce

* perkthyer nga D. :-)

XII

Se ti ma dhe fjalën mua
Ndëshkim i dhashë atij,
Se brenda dorës time mbajta
Dorën tënde përsëri.

S'ka asnjë fjalë a shënjë
Të sjellë ndryshim-
I huaj për mua tani është
Ai që ishte miku im.

Giuseppe Ungaretti- 12 shtator 1966

*perkthyer nga D.D.

12 shtator 1966

Ti u shfaqe në derë
në një fustan të kuq
për të më thënë se je zjarr
që digjet dhe rindizet.

Një gjëmb më shpoi
nga trëndafili yt i kuq
që të më thithje gishtin,
si të ishte yti, gjaku im.

Morrëm rrugën
që pret tërësinë
e kodrës së thepisur,
por prej shumë kohe
e dija që të vuash me besim kryeneç,
mosha për të fituar nuk llogaritet.

Ishte e hënë,
për të shtrënguar duart
dhe për të folur të lumtur
nuk gjendet strehë
në një kopësht të trishtë
të qytetit ndër ethe.

Les Cheveux d'or -floket e arte(Joachim du Bellay )

Ces cheveux d'or sont les liens, Madame,
Dont fut premier ma liberté surprise
Amour la flamme autour du coeur éprise,
Ces yeux le trait qui me transperce l'âme.
Forts sont les noeuds, âpre et vive la flamme,
Le coup de main à tirer bien apprise,
Et toutefois j'aime, j'adore et prise
Ce qui m'étreint, qui me brûle et entame.

Pour briser donc, pour éteindre et guérir
Ce dur lien, cette ardeur, cette plaie,
Je ne quiers fer, liqueur, ni médecine:

L'heur et plaisir que ce m'est de périr
De telle main ne permet que j'essaie
Glaive tranchant, ni froideur, ni racine.

Ne ca raste kam arritur te hyj me thelle ne Prehistorine njerezore sesa ne jeten time. Natyrisht me zvarritje me dhjetra metra nen toke, lluce kudo, por rezultati ka qene magjepes kurdo. Te jesh dore me dore me vendin ku dikur fati i keq groposi nje vajze te moshes time para mijera vjetesh eshte eksperience e papershkrueshme.


PS. Ato vijat s'jane rezultati i nje fotoje te deshtuar por shenimet arkeologjike ne pe.

Homazh te madhit H.Claus

Femra ime, altari im pagan,
te cilin e luaj dhe e perkedhel me gishta drite,
pylli im i ri ne te cilin une dimeroj,
Shenja ime e semure, e papaster dhe e embel,
Te shkruaj frymen dhe trupin tend
mbi leter muzike te vijezuar.

E lehte ngjeshur me veshin tend te premtoj horoskope te reja
e te pregatis serish udhetime rreth botes
e per nje perkujtim ndonje madje dhe ne Austri

Por tek perendite dhe shenjat e horoskopit,
lumturia e perjeteshme lodhet aq shume,
e une s'kam as shtepi, as krevat
S'me kane ngelur as lule per ditelindjen tende.

Te shkruaj mbi leter
ndersa ti si nje vreshte ne korrik fryhesh e lulezon.

Per nje dite speciale, nje kenge speciale:) (Dudu Dadada)

">

MIETTA E AMEDEO MINGHI VATTENE

Vattene,
che siamo ancora in tempo,
credi no, spensierato sei contento,
vattene amore
che pace piu' non avro' ne' avrai,
perderemo il sonno
credi di no,
i treni e qualche ombrello,
pure il giornale leggeremo male caro vedrai,
ci chiederemo come mai
il mondo sa tutto di noi,
magari ti chiamero'
trottolino amoroso
"Dudu Dadada"
e il tuo nome sara' il nome di ogni citta',
di un gattino annaffiato che miagolera',
il tuo nome sara' su un cartellone che fa',
della pubblicita' sulla strada per me
ed io col naso in su
la testa ci sbattero',
sempre la' sempre tu...
ancora un altro po'
e poi ancora non lo so.

Vattene amore,
mio barbaro invasore,
credi di no,
sorridente truffatore
vattene un po'
che pace piu' non avro' ne' avrai
e piccoli incidenti caro vedrai
la stellare guerra che ne verra',
il nostro amore sara' li,
tremante e brillante cosi,
ancora ti chiamero'
trottolino amoroso
"Dudu Dadada"
e il tuo nome sara' il freddo e l'oscurita',
un gattone arruffato che mi graffiera',
il tuo amore sara' un mese di siccita'
e nel cielo non c'e' pioggia fresca per me
ed io col naso in su
la testa ci perdero'
sempre la' sempre tu...
ancora un altro po'
e poi ancora non lo so

Ancora ti chiamero' trottolino amoroso e
"Dudu Dadada"
e il tuo nome sara' il nome di ogni citta',
di un gattino annaffiato che miagolera',
il tuo nome sara' su un cartellone che fa' della pubblicita'
sulla strada per me ed io col naso in su
la testa ci sbattero',
sempre la' sempre tu...

Si tu m'oublies

Si tu m'oublies

Si tu m'oublies
je veux que tu saches
une chose.


Tu sais ce qu’il en est:
si je regarde
la lune de cristal, la branche rouge
du lent automne de ma fenêtre,
si je touche
près du feu
la cendre impalpable
ou le corps ridé du bois,
tout me mène à toi,
comme si tout ce qui existe,
les arômes, la lumière, les métaux,
étaient de petits bateaux qui naviguent
vers ces îles à toi qui m’attendent.


Cependant,
si peu à peu tu cesses de m’aimer
je cesserai de t’aimer peu à peu.


Si soudain
tu m’oublies
ne me cherche pas,
puisque je t’aurai aussitôt oubliée.


Si tu crois long et fou
le vent de drapeaux
qui traversent ma vie
et tu décides
de me laisser au bord
du coeur où j’ai mes racines,
pense
que ce jour-là,
à cette même heure,
je lèverai les bras
et mes racines sortiront
chercher une autre terre.


Mais
si tous les jours
à chaque heure
tu sens que tu m’es destinée
avec une implacable douceur.
Si tous les jours monte
une fleur à tes lèvres me chercher,
ô mon amour, ô mienne,
en moi tout ce feu se répète,
en moi rien ne s’éteint ni s’oublie,
mon amour se nourrit de ton amour, ma belle,
et durant ta vie il sera entre tes bras
sans s’échapper des miens.

Arome portokalli-Trendeline(...)

Kenga e meposhtme i dedikohet nje mikut i cili po me ankohej per preferencat e mija shovinisto-krahinore ne muziken folk :-)

http://nl.youtube.com/watch?v=EUS7t97p9uI

Do te te duhet t'a degjosh ketu meqe ne youtube i kishin hequr kodin embed kenges :-P


Nen nje arr, o moj ne nje lendine, trendeline moj trendeline,
Jane dy vajza aty o moj qe po rrine, trendeline moj trendeline,

Njera qendiste o moj shamine, trendeline moj trendeline,
Tjetra fliste o per dashurine, trendeline moj trendeline,

Nen nje arr, o moj ne nje lendine, trendeline moj trendeline,
Jane dy vajza aty o moj po rrine, trendeline moj trendeline,

Njera qendiste o moj shamine, trendeline moj trendeline,
Tjetra fliste o per dashurine, trendeline moj trendeline,

Ti me je si nje sorkadhe, zemren sec ma more fare,
Zemren sec ma morre fare o po une i mjeri,

Ne nje portokalle moj te ndala une ty, lulet e limonit moj te binin ne sy,

Ngrije koken lart o moj se me dogji malli, vjen te gusha jote moj arome portokalli,
Ngrije koken lart o moj se me dogji malli, vjen te gusha jote moj arome portokalli,

Rrinim ne te dy o moj nen portokalli,
dhe mbi kokat tona moj zogjte hedhin valle,

Ngrije koken lart o moj se me dogji malli, vjen te gusha jote moj arome portokalli

Tandem venit amor- Sulpicia

At last
It has come.
Love!
There - my secret
In all its nakedness.
Covering it up -that would have made me ashamed.
The goddess of Love read my poems
And made it happen.
She despatched him
Straight to my aching breast.
She keeps her promises!
Everyone's talking about it - my happiness -
That is those who've got none of their own.

Perhaps I shouldn't have written this,
In case someone reads it before my love.
But I'm so glad I've been bad!
So bored with seeming nice!
Let them shout it out:
I've got what I deserve
And so has he.
-------------------------
Tandem venit amor: qualem texisse pudori
Quam nudasse alicui sit mihi fama magis.
Exorata meis illum Cytherea Camenis
Attulit in nostrum deposuitque sinum.
Exsolvit promissa Venus: mea gaudia narret,
Dicetur siquis non habuisse sua.
Non ego signatis quicquam mandare tabellis
Ne legat id nemo quam meus ante, velim,
Sed peccasse iuvat, voltus componere famae
Taedet: cum digno digna fuisse ferar

Crazy my love- shkruar nga Ravik

Me thua:
Nuk te ndjek dot...


"Nuk te ndjek dot! Nuk te ndjek dot!"

Se rendja ime permes rigave te shiut
eshte e vrullshme
si vrapi i nje te marri te dashuruar me rete
qe le pas fergellimen e eres e ze shtigjet
me nje ushtje te eger;
hallakatet ugareve, harrohet pyjeve
e shkon e ben flirte me detin
ku, duke pire nje kupe uje te kripur, thote:
"E putha diellin tim -
I kiss my sun! - I kiss my baby!"*
tek iluzon imazhin tend prej nimfe,
brenda kupes tretur. Crazy my Love!**

"Nuk te ndjek dot! Nuk te ndjek dot!"
I know ! I know! Don't tell me same the words.***

Se udha ime kalon permes monopatesh
e shkembejsh te thepisur,

kanionet i ha me dhembe - nuk i ve fre deshirave
qe kalerojne si kuaj te hazdisur ne kater horizonte.
Pash me pash i bie ferrit te jetes
e si marrok grindem me eren.
Si albatros i zgjidhur i Bodlerit,
le kuverten ne limane e ze qiellin,
derisa zemra te me pushoje ne fluturim
e kendoj si i cmendur: Crazy my Love!

"Nuk te ndjek dot! Nuk te ndjek dot!"
Were are you going?!What does it mean?****


Se mua me digjen krahet ne heliumin e diellit,
se ne damar kam sidromen e Dalvador Dalise
e s'e kam per gje ti them tet shoqi,
Robert Camacakizit, a c'dreq i thone atij,
nenpunesit pas bythes se Qeverise,
dua te martohem me gruan tende.
(My God! You drive me crazy!)*****
Jo me ty, sigurisht, me Galen e Pol Eluarit,
e ta puth marrezisht ne mes te Avenjus 5,
duke imituar Frenk Sinatren: Crazy my Love!


O Zot, cfare po them. Gala ka vdekur.
e vec ne kanavac sic ishte qendron
pa asnje stisje mondane...
E ti ? E gjalle me shpirt te mekur,
por cudi sa shume fytyres se saj i afron,
ndaj si per ate, kendoj per ty: Crazy my Love!


"Nuk te ndjek dot! Nuk te ndjek dot!"

E di. e di...My Goddess,
and don't tell me any more:
You are not Dali and I am not Gala,******
se une nuk jam Demoni e ti nuk je Tamara
e loti im i zjarrte nuk mund te pikoje
ne zemren tende, i shkrire si plumb
Don't tell me anymore:

"Nuk te ndjek dot! Nuk te ndjek dot!"
Why, my God!? Perse, o Zot?!

Citimi i dites

"lt is easier
to forgive an enemy
than to forgive a friend.


The man who permits you
to injure him
deserves your vengeance.
He also will receive it."

" A e kam dashur sa duhet...?" Letra nga Petro Marko

Nga një kënd i dheut!


Vetëm një gjë kam frikë: a do të mundem unë të shpreh një pjesë të dashurisë sime për Safolinën time, për Lirinë, për Jetën, për Lumturinë? Se të them të vërtetën: vullkan më është bërë Dashuria, për goçen time! Në orët e agonisë, në çastet kur Mortja më rrinte pranë dhe më kërciste dhëmbët e saj duke më tallur “I mjeri ti! A je gati? Ja edhe pak çaste dhe mbarove!... Unë ekzaminoja me qetësoi ndërgjegjen time dhe thoshja: “A e kam dashur sa duhet goçen time? A e kam përkëdhelur dhe a i kam dhënë ndopak lumturi me nisjen e romanit tim që po mbaron me një dramë nga më të ngjethshmit e jetës? Sytë e goçes sime më shikonin dhe më depërtonin gjer në palcën e fuqive të mia të pakta që kishin mbetur… më shikonin dhe më shikonin or’ e çast, pastaj ktheheshim me kërcënim drejt Mortjes që më rrinte pranë: Ah se ç’duel midis syve të jetës dhe syve të mortjes! “Mortja thosh: unë e dua më fort se ty! Dhe do ta marrë! Shikoje se si e kanë katandisur! Tani më përket mua!”. Dhe fuqia e syve të jetës, syve të ëmbla dhe të fuqishme të goçes sime thoshin: “Asgjë, asnjë fuqi në botë, as edhe ti o mortje nuk do t’arrish të ma marrësh se e kam timen, unë jam ay dhe ay është unë! Nuk e sheh se me mua rron! Nuk e sheh se si flet me mua! Asgjë nuk e ndalon të rroj me mua! As hekurat, as torturat, as uria, as etja, as zjarri që e djeg trupin... as edhe kërcënimi yt… Shikoje! Ti sa ditë ke që i rri pranë, po ay rron për mua dhe me mua! Ik o Mortje, e mos e lodh kot, ndonjë ditë eja të na marrësh të dy se kështu, po vetëm kërmat tona se Dashuria dhe zemra dhe shpirti ynë do të mbetet me shekuj si një kushtrim kundër teje dhe agjentëve të tu, do të oshtijë në hapësirën e çdo gjenerate si një mallkim kundër teje dhe armatës s’ate të zezë dhe ahere miliona sy, sy si të miat, sy –Dashurie jete, lirie, krijimi dhe lumturie do ta ndriçojnë, jo vetëm këtë kënt të dheut, por tërë dhenë me tërë shekujt... atëherë do ta votojë flamuri i përjetësisë së Dashurisë dhe mbretëria jote do të ketë marrë funt!Të gjithë kanë kënduar Dashurinë! Unë vet kam thur në dy vargje te “Horizonti në kuletë!, gjersa të fryjë era e jetës do të çalojë Flamuri i Dashurisë!”. Po tani vjen pyetja: A ka fryrë era jetës për mua në këto biruca, në këto hekura e tortura për 19 muaj duke patur vdekjen pranë?- Po! PO, o ylli im! Si ti më ke qenë më pranë! Ti pate fuqi më të madhe se Mortja! Se këtë nuk e dija kurrë! Dhe po të mos kish ngjarë kjo tragjedi, nuk do ta dija kurrë! Prandaj ta shkruaj. Po ti ç’do të bësh tani! Përgjigje nuk do të marr se jeta ime akoma pak orë ka! Pastaj!! Pastaj!! Ti ç’do të bësh? Ah, sa dua ta di! Pastaj të vdes i qetë! Ti çdo bëhesh!... pa shih këtu bëhem hipokrit dhe nuk guxoj të të pyes (Sa keq! Unë kurrë s’të kam fshehur gjë! Thonë disa se nuk thuhen të gjitha, se ka edhe ca gjëra që nuk thuhen. Jo unë jam i çmendur, sidomos tani që jam bërë skelet. Ti ç’do të bësh? Do të mbash disa ditë, javë, orë, muaj zi… pastaj do të përkëdhelesh nga duar të tjera! Jam i lik! Jam shumë i lik që mejtoj kështu! Unë mbarova! Tani vojtjet dhe torturat më kanë bërë si kafshë! Po vetëm Dashuria jote më mban! Ajo më ka bërë jetën të ëmbël në këtë skëterrë që nuk përshkruhet dot! Ja një zbulim i vërtetë! Sa e fortë është dashuria! Më parë kur torturohesha thosha: jam një hero! Populli e di që vuaj! Vuaj për të! Luftoj për lirinë! Më rrahin xhelatët! Më mbysin njerëzit e errësirës? Po jam një hero! …Po tani? Tani një tjetër fuqi më e madhe, një fuqi mbinjerëzore më mban të gjallë dhe më bën hero kundër vdekjes, kundër gënjeshtrës: Dashuria jote! Ah sa i lumtur që jam! Se e di që ti më Dashuron! Prandaj të dua……


Bisedime me Safolinën-Takimi i parë

Shekuj a çaste kanë kaluar, këtë nuk ësht’ë e mundur ta përcaktoj! Po vetëm një gjë është e vërtetë që unë digjem nga malli, sa them shumë herë “mor po ta shoh një herë, pastaj le të vdesë!” se merr me ment: or’ e çast - për kaqë shekuj të qaj, e të qesh me ty dhe tërë këjo jetë lark teje, vetëm në fantazi, vetëm duke përsëritur e ripërsëritur çapat që këmbët tona linin në hapësirën e bardhë të një lumturie që jetonim, po që nuk çmonim! “Ta shoh një çikë, pakëz ti shoh sytë e saj, për së gjalli! A do ta kem këtë fat?” - Se tërë forca e dëshirave të mia e ëndrrave të mia të fundit përsërisnin or’e çast: “Ta shikoj edhe një herë para se të vdes!”. …Unë dua të të shoh një herë, vetëm një herë - me kusht që ti të mos më shikosh mua - se e di që duke të parë ty do të kuptoj më mirë se sa e dhembshur është jeta, sa e shtrenjtë është jeta, sa e shenjtë, madhështore, hyjnore… është jeta! Sa vlen jeta! Sa kuptim ka jeta! Sa fuqi dhe ç’burim është Jeta! Se vetëm syt e ty shkruhen dhe llamburitin ligjet e fuqishne të Jetës… dhe këtë ta them duke u betuar në llahtarin e ëmbël dhe të tmerrshme të valles që zemra ime kërcen në hapësirën e kësaj ndarje tragjike - që vet e ty, forca e tyre dhe kushtrimi i tyre më thoshin: “Jeto!”. PO ç’e do! Të jetosh me shekuj lark syve të tu, thoshin disa se me distancën e kohës humbite dhe fuqia magjike që kërcënon dëshpërimin dhe mortjen! Dhe ja ku po ta them: këjo nuk është e vërtetë! E vërteta është se duke u ndritur me shekuj prej syve të tu, drita e tyre, përdita shtohet e shtohet sa arrin që të shkrijë hekura dhe errësirë dhe çdo gjë që prek e shoh të më duket: Jetë! Mjerë ata që nuk drejtohen nga sy të tillë! Dhe isha i lumtur dhe isha i mjerë! Se unë nuk desha të çkëputesha nga syt e ty! Syt e tu më kanë puthur me ëmbëlsinë dhe nanurisjen e syve të tu! Po unë desha t’i shikoja edhe një herë! Edhe një herë! Çdo njeri para se të shuhet nga lista e të gjallëvet ka të drejtë të kërkoj diçka… (është një traditë që meriton të përmendet! Po si?....Kalonin dit’ e netë! Çaste dhe shekuj!“Ah ta shihja është njëherë! Ta shikoja pakëz…!”…dhe nëse do të ketë njerëz dhe ka që thonë: “E ç’kuptim ka plotësoç një dëshirë, kurse çdo gjë ka marrë fund?! “Unë këtyre u përgjigjem: “E ç’kuptim ka për ju jeta kurse nuk e jetoni?”. Ose edhe: “Ç’kuptim ka për ju vdekja, kurse nuk kini jetuar?” e di: kalojnë ditë dhe kalojnë netë dhe gjithnjë digjem e përvëlohem të dëgjoj një herë zërin tënt! Se zëri yt është kënga e Jetës, është sinfomia e ëndrrave të mia! Po ç’e do! Kalojnë muaj dhe vjetë dhe shekuj! Ti tani flet e she, e punon, e ëndërron… Siç flasin burimet maleve, siç shohin yjt e qiellit, siç punon zemëra e Botës, siç është agimi i jetës... dhe unë këtu pas pulsin e frymës sate se nën rithmin e tij akoma e mbaj lart flamurin e Jetës! “Të të shoh edhe një herë, po pastaj le të vdes!” se kam frikë që nuk do të tretem po s’të pash edhe një herë. E di o Safolina ime, se forca e Dashurisë s’matet as me lotët, as me këngët, as me trimërit e rrëmbimeve… po me numrin dhe dragën e lenteve të syve që dashurohen, bile edhe me ngjyrën e tyre. Ja, për shembull, se ç’janë për mua sytë e tu: ato s’madhojnë edhe rrudhat më të holla të ballit të Jetës. Ato ndriçojnë edhe palcën e errësirës, ato shkurtojnë dhe trevat ku ra ç’katërrimi, ato çdo gjejë i japin ngjyrën e krijimit… ato s’busin, pajtojnë, ëndërrojnë... të bëjnë të jeç krenar që je njeri dhe të drejtojnë për në brigjet e Triumfit të Jetës! Me ato sy pashë horizonte të pakufishme mijëra-ngjyrash, mijëra-agimesh, mijëra-shpresash, mijëra-tingujsh!... ah dhe për këtë unë sa dëshiroj t’i shoh edhe një herë, se me to unë do të shoh bukurin’e fundit të kësaj toke të bikur, me to unë do të shohë për herën e fundit ngjyrat e jetës që thonë: “Sa yj fshihen akoma, sa lule fshihen akoma! Dhe ti sa gjurmë të bukura munt të lije me këtë arenë të pasosur të krijimit!” dhe ja! Një ditë prilli- pas afro një viti- Ti me sefer-taset në dorë, ishe në derën e burgut dhe unë nga cepi, nga një cep i vogël i dritares përkundruall derës së oborrit, të PASH! TE PASH! TE PASH!.... PASH SAFOLINEN TIME! Dhe gjaku, dhe fryma dhe JETA nisi të marrë mijëra tinguj e mijëra ngjyra! Tinguj që këndonin hymne malli e dëshire, gëzimi e dëshpërimi - tinguj Dashurie! Ngjyra që hekurat i bënin lule, muret i bënin qiej të pafunt dhe çimenton oqeane! Ngjyra që çdo gjëje i veshnin me petkun e ëmbël të dashurisë! Dhe unë TE PASH! Ti qëndroje kokë-ulur! Ti shikoje brenda dhe sytë të depërtonin mure dhe hekura dhe unë nëpërmjet tyre NISA PRAPË TË SHIKOJA JETËN! Dhe kështu 23 prilli 1948 u bë edhe kjo një datë e shënuar e Jetës sime! Dhe pastaj përditë… [përditë… ah si e prisja unë atë orë, aty nga një cep i dritares përkundruall derës së oborrit që hapej pak centimetra, unë SHIKOJA SAFOLINEN TIME! Dhe sa i lumtur dhe sa i mjerë isha!